Mijn bahá'í-zijn en mijn kunstenaarschap zijn nauw met elkaar verbonden.
Tijdens mijn eerste jaar op de kunstacademie kwam ik met het Bahá'í Geloof in aanraking en één jaar daarna, op 20-jarige leeftijd (1981), trad ik toe tot deze gemeenschap.

Mijn kunst is sindsdien veel veranderd, net als mijn begrip van wat het betekent mijzelf bahá'í te noemen.

Ik vind het ook moeilijk te beschrijven wat voor kunst ik maak, niet alleen omdat ik een groot aantal verschillende stijlen hanteer en een grote variëteit aan materialen gebruik, maar ook omdat er een grote verscheidenheid is in de manier waarop ik ze gebruik.

Soms is die benadering meer begripsmatig, soms meer gevoelsmatig. In een ander geval kan het een interpretatie of een herbeleving van een ervaring zijn. Vaak heeft het kunstwerk aspecten van al deze benaderingen in zich.

Meer over "First Lessons in relativity"  

In het beeldhouwwerk Certain Measures (Bepaalde Maatstaven), bijvoorbeeld, een grote houten tafel op bar-hoogte met enkele verspreid liggende stokken, was mijn uitgangspunt een antwoord te geven op de algemene verdenking tegen 'ethiek' in dit land. Volgens mij maakt religie als gevolg hiervan een moeilijke tijd door.

Ik denk dat wij ethische wetten nodig hebben om te functioneren, en dat het de verantwoordelijkheid van elk individu is deze in zijn eigen leven toe te passen. In de huidige maatschappij ontbreekt, naar mijn mening, de dialoog over ethiek, dus begon ik met het idee enkele "gereedschappen" voor de geest te maken.

Een ander werk van mij is het videoprojectie Ablutions (= meditatieve wassing), waarin twee handen uit het donker neerdalen om water te scheppen uit een glazen kom. Deze bewegingen worden herhaaldelijk geprojecteerd op een tussen vier pilaren (50 cm uit elkaar) gespannen doek, maar het is een video van een actie en geen film-loop. Er zijn veranderingen die er op wijzen dat dit een proces is, niet een werktuiglijke herhaling.

Ik heb dit werk gemaakt om mijn gevoel van het spirituele als bahá'í te delen.
Sommige Bahá'ís wassen hun handen en hun gezicht voordat ze hun dagelijkse gebeden zeggen, net zoals de moslims dat doen.

Het gaat hierbij niet om schoonmaken, maar het is meer een ritueel of een voorbereiding op het communiceren met het goddelijke.

De 19 vlaggen werden opgesteld langs een duinenrij en van een afstandje leken ze in één lijn te staan.

Terwijl je in hun richting liep, bleken ze niet in een bepaalde richting te wijzen. Dit geldt ook voor elke groep of elk systeem.

Van een afstandje lijkt de groepsidentiteit of de overtuigingen van het systeem duidelijk omschreven, maar dichtbij of van binnenuit is het moeilijk te ontdekken welke kant die richting uitgaat.

Elke vlag symboliseert niet alleen een "letter" in dit nieuw alfabet, maar ook een poort of drempel voor het spirituele, terwijl elke tak (uit de bossen van het eiland) een contactpunt symboliseerde: het materiaal. Het materiaal van de tak hield elke vlag op een bepaald punt, terwijl de wind elke "spirituele" vlag constant in beweging hield.

The flags are a particular colour but the forms they create under the influence of the wind constantly vary. Those Letters of the Living followed the magnetism of the Báb and were interpreting this magnetism in diverse ways into their lives.

Wat ik zo opwindend vond, waren al die extra associaties en gevoelens die ik niet voorzien had. De afzondering van deze plek waar de wind vrij spel had en de toch onmisbare aanwezigheid van de vlaggen en hun gedurige, altijd hoorbare flapperen.

De litho Letters of the Living (1996, 35 cm in diameter) is een variatie in de vorm van een cirkel van de witte lijntekeningen voor de vlaggen. Een van de redenen dat ik een cirkel gebruikte (een gebruikelijk soefi teken) was dat veel van deze nieuwe babí moslims een soefi achtergrond hadden.     zie deze litho (52 KB)

Ideas are not independent of the world, of history, so it is all well and good to have conviction and a good idea, but how we present it is just as important and how we are affected by the forces of society is also an important factor. Rushdie's book also brilliantly weaves these sorts of issues throughout the book, so it what has happened is both unfortunate and ironic.
Here I've taken the text and reset it in another framework. The film reflects, giving the viewer a fuzzy reflection of themselves.

Another work called Shadow visualizes the theme of how history is always there. A dark shape, a shadow or phoenix form rises out of the double pages of a book on feminist theology by Mary Daly. The shadow form ambiguously occupies either a positive or a negative space, but it is definitely in the foreground. I wanted to show that history is always there but that is not something set in stone, more like a metamorphizing shadow that always hovers over us. ..

Ik geloof dat hoe meer we dit kunnen zien, door blootgesteld te zijn aan allerlei soorten ideeen, hoe minder begrenzend het is en ik heb in de achtergrond een schakering van blauw tot paars gebruikt om een verandering te suggereren.  zie de aansichtkaart

In de tekst eronder staat:

De baby-joker vertelt ons dat alles in orde is, en nochtans was het een antwoord op mijn ontzag en verwarring omtrent mijn moederschap, dat ingewikkelder werd door een vijandige omgeving van de kunstacademie. Het werk geeft een positieve visie weer, een beetje als "het toekeren van de andere wang".

De baby is rustig. Maar er zit een wending in. De tekst draait zichzelf om net als een kaart die wordt omgedraaid en opnieuw gestoken wordt: lot en voorzienigheid.